Veel mensen die in de zorg werkzaam zijn, hebben een idee over hoe de zorg kan worden verbeterd. Aan concrete zorginnovaties heb ik, Bart Villerius, meerdere keren meegewerkt. Eerst in loondienst en sinds 2011 met een eigen product, de uMotion. Dit is een doelmatig en functiegericht loophulpmiddel om mensen met een balansstoornis veiliger zelfstandig te laten lopen. Om dit product te bedenken, te maken, te testen, door te ontwikkelen etc. heb ik vanaf dag één mensen met hun eigen expertise in diverse disciplines benaderd om mee te denken. De toekomstige gebruiker en zijn/haar zorgverleners stonden daarbij centraal, en staan dat nog steeds want het kan natuurlijk altijd beter.

In drie korte columns deel ik mijn ervaringen met jullie, over hoe ik van een idee tot een product ben gekomen dat wij zelf produceren en dat door de gebruikers met een 8,2 wordt gewaardeerd. Hopelijk dragen deze columns er voor jou aan bij om concreet met een idee ter verbetering van de zorg aan de slag te gaan. Kippenvel door de positieve ervaringen ‘uit het veld’ van jouw uitgewerkte idee is de beste drijfveer om door te gaan. Hobbels op de weg zijn relatief als je weet en ziet dat je goed bezig bent voor een ander.

Deel 1: Het idee, de uitwerking en bescherming.

Deel 2: De financiering, certificering en productie.

Deel 3: Communicatie van de verbetering en de ontwikkeling van de activiteit.

Communicatie van de verbetering en de ontwikkeling van de activiteit

In de twee voorgaande columns kon u lezen over het leggen van de basis van een levensvatbare zorginnovatie. Na het idee om een probleem te verlichten of misschien zelfs weg te nemen, de uitwerking van die oplossing en de bescherming ervan volgde het tweede deel. De financiering, certificering en productie. Het is nu tijd voor het echte werk en tevens het laatste deel. Het resultaat van alle inspanningen kan langzaam tot bloei komen, met en door de gebruikers van de zorginnovatie. Deze column gaat over de communicatie en groei van de activiteit.

Onbekend maakt onbemind. Daarom schreef ik het eerste deel al over de focus. Is de doelgroep waar de innovatie voor bedoeld is helder bepaald, dan kunnen de communicatie middelen relatief eenvoudig worden geformuleerd. Aan de ene kant richten we ons op de patienten en hun naasten, die wellicht bij een patiëntenvereniging zijn aangesloten. Aan de andere kant is er een netwerk van gespecialiseerde zorgverleners die hun dienstverlening waarschijnlijk kunnen verbeteren door de innovatie onder de aandacht te brengen, en implementeren bij hun cliënten. Want als het goed is, is gedurende de uitwerking van de innovatie regelmatig contact geweest met de mensen die specifieke zorg vragen en bieden.

Communicatie van de zorginnovatie

Als op basis van de praktijkervaring is gebleken dat er bij het inzetten van de uMotion meerwaarde wordt ervaren door de patiënt, dan wordt dit objectief onderbouwd door de behandelend zorgprofessional. De duizenden uMotions die sinds 2012 zijn verstrekt zijn altijd op grond van de meerwaarde tot de beschikking van de patiënt gekomen. En begrijp me goed, ik heb het hier niet over het ei van Columbus maar ‘slechts’ over een tastbare verbetering van de zelfredzaamheid van mensen met een ernstige balansstoornis. Bevalt de voorziening niet, dan vindt er geen aanvraag voor vergoeding plaats. Het kaf is altijd van het koren gescheiden.

Bewegen is een goed medicijn. Er wordt zelfs geschreven over het feit dat bewegen het ziekteproces afremt bij mensen met een progressieve neurologische aandoening zoals de ziekte van Parkinson.

Het heeft gelukkig geen enkele zin om op mijn kop te gaan staan om een uMotion te verkopen. Maar als de objectief onderbouwde aanvraag van de behandelend zorgverlener er is, dan mag je voor de verzekerde toch verwachten dat de goedkeuring voor vergoeding spoedig volgt in plaats van maanden tasten in de duisternis. En je zou toch mogen verwachten dat patiëntenverenigingen voor mensen met een balansstoornis de beschikbaarheid van een doelmatig en functiegericht loophulpmiddel delen met de achterban. Vooralsnog niet. Ook niet op verzoek van leden. En zorgverleners kunnen de beschikbaarheid en de heldere routebeschrijving naar vergoeding voor de cliënt nergens vinden op het eigen online platform. Dus dat is telkens het wiel opnieuw uitvinden, met alle kastjes en muren van dien.

Met andere woorden, zorgverzekeraars die innovatie willen bevorderen om de kwaliteit van leven van hun verzekerden te laten toenemen, binnen de wettelijke regelingen, communiceren deze aanspraak op vergoeding niet. Patiëntenverenigingen ook niet, net als landelijke netwerken van zorgverleners dat niet doen. Hierdoor bereikt de beschikbaarheid van een mogelijke zorgverbetering de beoogd gebruiker regelmatig laat en vaak ook helemaal niet. En daar verbaas ik mij over. Want de mensen die we van dienst willen zijn, zijn meestal oud en altijd ernstig ziek. Juist op het deel van de objectieve communicatie, welke bijdraagt aan het aanslaan van de zorginnovatie heb ik weinig tot geen invloed. En dat is goed want ik heb een andere taak. Maar de vraag blijft waarom het communiceren van een zorgverbetering na vele gesprekken met de betrokken partijen, om de patiënten te ondersteunen, nog geen – online – vindbaar resultaat heeft. Zo blijft het bestaan van een veiligere manier van zelfstandig lopen vaker dan eens te lang onthouden aan de man en vrouw waar het allemaal om te doen is. Die ervaring hebben we met enige regelmaat.

Groeien van de activiteit

Leo Vroman: “De zon maakt bloemen, warmte, hei, de zee maakt stil – wat maken wij?”

Groei als resultaat van wat wij met grote inzet en trots ontwikkelen en produceren is mooi. Het hele proces heb ik natuurlijk niet onder controle. Maar ik heb wel nog meer concrete zorginnovaties klaar voor uitvoering. Want mij inspannen om het leven van een ander een stukje aangenamer te maken is voor mij groeien.

Dank dat ik mijn ervaringen met betrekking tot mijn zorginnovatie met jullie heb kunnen delen. Uw reactie zie ik met belangstelling tegemoet. Bereikbaar ben ik via bart@villeriusmedical.eu